Calabrië en stukje Sicilië

Calabrië.
Zoals eigenlijk in heel Italië, maar hier nog duidelijker, een provincie van grote contrasten.
Rijkdom versus armoede – hoge scherpe bergen (prachtig om te zien) versus lage stukken kust – prachtige aangelegde natuurdelen versus de vieze troep die alle zuid-Europeanen helaas zo gewoon is. Maar ook de mensen. Zo hartelijk, gastvrij en goedlachs als ze veelal zijn, zo zijn ze in het verkeer ongeduldig, onhebbelijk en roekeloos.
Na eerst twee dagen regen, schijnt nu de zon ook in Calabrië gelukkig weer. We horen over aardbevingen in midden Italië, verschrikkelijk natuurlijk (catastrophe, om met de Italianen te spreken). Hier in het zuiden merken we er niks van.
We stonden de eerste nacht in Calabrië bij een boer, waar we overheerlijke honing en jam kochten. We kregen een mand vol heerlijke mandarijnen en witte druiven als bonus.
Doordat het zo regende en troosteloos was, zijn we op zoek gegaan naar een camping aan de kust. We hadden een tip van Art/Rina gehad en inderdaad; een super camping in Nicotéra, prachtig gelegen. Iedereen eigen toilet en douche, goed geregeld dus. Gelukkig werd de tweede dag weer een prachtige dag en konden de gedane wasjes goed drogen en konden wij wandelend de omgeving verkennen. De dag erna vertrokken we om de westkust te volgen. Maar doordat de navigatie een andere route had gekozen dan wij (en ik niet op tijd gezien heb dat we niet goed gingen) belandden we op bere-smalle bergweggetjes, hoog, hoger, hoogst. Maarten was not amused. Wederom wel weer een prachtige route! Toch grepen we de eerste mogelijkheid maar aan om terug te gaan naar de kustweg. Sicilië kwam steeds beter in zicht maar moest nog even een paar dagen wachten.
In dit deel van Calabrië zijn verder eigenlijk nog maar nauwelijks mogelijkheden om legaal te overnachten. Alles is gesloten (en zo heel veel is hier sowieso niet). We zouden dus weer naar een boer gaan maar belandden daardoor wederom op smalle bergweggetjes, zo smal en slecht dat we – met nog maar 3 km te gaan – besloten om niet verder te gaan. Tegen donker kwamen we beneden weer aan. Moe van een inspannende dag. We hebben de camper in een woonwijk neergezet en lagen vroeg in bed. Vanmorgen bleken we vanuit de camper prachtig zicht op de Etna te hebben.
We vervolgden de kustroute. Aan de zuid- en oostkant van de voorvoet vd laars wederom prachtige kusten. Maar gek genoeg eigenlijk geen mogelijkheden om op het strand te komen! Je rijdt echt dicht langs de kust (veelal op ongeveer 100 meter afstand zie je de zee). Maar je kunt er met de auto niet komen, er gaat geen weg rechts af. De camper alleen laten staan vonden we hier niet safe genoeg. Uiteindelijk zagen we een “Agricultura” die ik steeds oneerbiedig met ‘boer’ beschrijf, direct langs de kustroute. Daar stond de camper safe en konden we lopend naar de prachtige zee.

prachtige kust

prachtige kust

Deze ‘boer’ is een bijzondere. Een gelauwerde, vanwege de bijzondere dessertwijn die hier gemaakt wordt. Natuurlijk kopen we een fles. Misschien moet ik nog even toelichten dat we een boekje hebben met alle adressen van de Agricultura ‘boeren’ die aangesloten zijn bij een organisatie waar wij, voor vertrek, lid van geworden zijn. Veelal zijn het biologische boeren die werkelijk al hun producten zelf produceren. Zó mooi om te zien. Dit is één van de mooiere ‘boeren’ tot nu toe waar we gestaan hebben.

prachtig Agriturismo

prachtig Agriturismo

Groot restaurant erbij, groot terras, mooi terrein; alles ziet er picobello uit en we worden weer allerhartelijkst ontvangen. Verder is er niemand. Of we de pranzo (lunch) bij hen willen gebruiken (tegen betaling natuurlijk). Nou dat wilden we wel. Heerlijk gegeten met halve liter lekkere wijn erbij; voorgerecht (pasta, ook zelfgemaakt natuurlijk van de eigen granen) en hoofdgerecht. Nagerecht: koffie met een dessertwijn (een prijswinnaar). Die kochten we dus. We gingen met bolle buikjes weer naar de camper, stukje gewandeld, beetje gelezen, wordt er na een uur of twee op de deur geklopt: staat “di mama” van de huidige generatie boer aan de deur met warme hapjes, broodjes en stukjes geitenkaas. Alles eigen teelt natuurlijk. Zo ontzettend lekker en lief. We hebben het bewaard en als avondeten gegeten.
We sliepen heerlijk en ‘s morgens vertelde ‘di Mama’ dat ze vandaag weer hapjes voor ons zou maken. Protesteren helpt niet, ze vond het zo leuk.

Prachtige oude mozaieken

Prachtige oude mozaieken

Na het ontbijt gingen we om een uur of tien wandelend naar een vlakbij gelegen ‘Villa Romana” met oude mozaïeken. We waren een beetje teleurgesteld dat er geen enkele uitleg aanwezig was, dus we hadden geen idee wat we nou eigenlijk aan het bezichtigen waren. We maakten een praatje met de man en vroegen het e.e.a. waarna de man het loket simpelweg dichtgooide en met ons mee ging. Hij vertelde honderduit over de opgravingen van deze schitterende villa en toen begon het eigenlijk allemaal pas leven en werd het ineens erg interessant en mooi.
Na het bezoek aan de Villa gingen we een beetje dollen in de ruige branding, echt zwemmen lijkt ons te gevaarlijk en wat op het strand wandelen. Terugkomend had ‘di Mama’ ongevraagd en gratis een heerlijke pranzo (lunch) voor ons klaargemaakt, gevolgd door koffie met twee petit fourtjes p.p. Niet normaal allemaal weer!
Net als we denken alles wel gehad te hebben, staat Mama weer bij de camper. We krijgen een “dulce”, een zoet brood, omdat ze vandaag de Dag van De Doden “vieren”. En dat wil ze graag delen met “amici”…
Na vertrek vanaf deze bijzondere plek volgden we de kustroute. We wilden naar Rocella Ionica, waar we met de boot ook geweest zijn en waar je Pizza per meter bestelt. We aten daar heerlijk met Brett and Jane, onze Australische zeilvrienden. De pizzeria blijkt met vakantie, we spreken wat zeilers en slapen bij een mandarijnen / sinaasappel boer en we mogen zoveel plukken en meenemen als we willen. Maarrrr…. Sicilië trekt. We besluiten te gaan.

Op de ferry, Sicilie, we komen er aan!

Op de ferry, Sicilie, we komen er aan!

Aangekomen op Sicilië zoeken we een plek, hoger in de bergen bij wederom een boer, met uitzicht op de Etna, wat de volgende berg is en dus heel dichtbij. ’s Morgens besluiten we om maar direct naar Marina di Ragusa (MdR) te gaan, we kunnen niet wachten eigenlijk. Mooie rit langs de kust en later door het binnenland. Aangekomen in MdR worden we door alle bekenden omhelsd en zéér warm onthaald. Het voelt als thuiskomen. Zelfs winkeliers herkennen ons, ongelofelijk. Bij de Happy Hour beleven we één en al gezelligheid en de volgende ochtend staan we – alsof we nooit weggeweest zijn – om 8 uur weer Shibashi te doen op het strand.

Wat is dat toch een fijne manier om de dag te beginnen. We hebben ons voorgenomen om het thuis ook te gaan doen. We borrelen en eten weer met oude bekenden; aan boord of in de camper. Weinig ruimte zijn we allemaal wel gewend tenslotte.
Ook het weerzien met Sicilianen Marco en Silvia en Elio en Anna is geweldig.

Pien blij met weerzien Maori

Pien blij met weerzien Maori

Pien gaat helemaal uit haar dak bij het zien van al haar vrienden en speelt zich bijna dagelijks moe. We mogen in de haven staan met de camper (for old times sake) en zullen hier tot a.s. weekend blijven. Daarna gaan we weer een paar weken op stap om hier rond 7 december nog voor een paar dagen terug te keren. We vinden het leuk om ook Arthur en Britt te laten zien waar we zolang ‘thuis’ zijn geweest met de boot. Frank kent het al, dus met hem gaan we andere dingen doen. Er komen drukke, maar gezellige tijden aan. Verslag volgt…. Arriverderci!

Eerste camper vakantie met de Hobby

We staan op het moment van schrijven misschien wel op één van de mooiste en lieflijke plekjes van Frankrijk. Het gevoel van met de boot alleen in een prachtbaaitje liggen hebben we nu ook maar nu staan we alleen (natuurlijk mét Art en Rina) op een schitterende plek. De burgemeester himself kwam gisteren het terrein oplopen om sta-geld te innen; 5 hele Euro’s per nacht. Lees verder

Geplaatst vanuit Heemstede, North Holland, Netherlands.

Zonder boot maar mét camper

De tijd vloog! Ongelofelijk, zoals weken tussen de vingers door leken te glippen.

Fase 1: we besloten de boot te verkopen en op een andere manier verder te gaan met reizen en dus maakten we zelf een advertentie die drie maanden gratis op een website gezet kon worden (theyachtmarket.com, met dank aan Rory). Niet vermoedend dat er na drie dagen een serieuze geïnteresseerde op zou dagen. Een Zwitser, al lang op zoek naar een Lagoon 380 zo jong en compleet als de onze. Een week later stond hij op de ‘stoep’ en bood direct de vraagprijs. Natuurlijk nog wel onder voorbehoud van technische keuring.

Fase 2: Sandrien kwam nog twee weken op vakantie maar de aanbetaling was al gedaan en wij wilden elk risico van schade in dit stadium vermijden, zodat we bijna alleen in de haven zijn blijven liggen.

Fase 3: De keuring pakte zeer in ons voordeel uit en zo was de koop echt een feit. We pakten onze spullen (52 verhuisdozen!) en stapten op 13 juli, direct na de overdracht van boord af, om op 14 juli terug te vliegen naar Nederland. Onwezelijk allemaal!

Eenmaal in NL stapten we direct in onze (blind, maar op goed vertrouwen vanuit Turkije gekocht) auto om naar Noordwijk te rijden waar we 11 dagen in het huis van HenkJan en Nienke konden verblijven. Superfijn, een eigen plekje. We kennen niemand in Noordwijk en konden nog niks aan ons huis doen omdat dat tot 1 augustus nog verhuurd was. Dus besloten we om de Noordwijk dagen nuttig te besteden en campers te gaan kijken. Na een stuk of 50 a 60 gezien te hebben wisten we wat voor ons de prettigste  indeling was en liepen we prompt tegen een prachtcamper aan. Weliswaar drie jaar oud maar nog maar nauwelijks gebruikt (9000 km op de teller). Ook camper-kenners Art en Rina waren erg enthousiast, dus kopen die hap!

De laatste 6 dagen voordat we in ons eigen huis konden terugverhuizen, logeerden we in Harderwijk, bij Art en Rina waar we zeer gastvrij ontvangen werden. Zaterdag 1 aug. huurden we een vrachtauto en Maarten reed met zoon Arthur naar Vlissingen waar onze huisraad bij goede vriend Hans in de loods stond opgeslagen. ’s Middags kregen we hulp van Arthur, Nick, Frank Geus en Paul en dus was de auto in een goed uur leeg. Maar toen moesten wij nog beginnen met inrichten en uitpakken. Lekker klusje en het moest heel snel want…. dinsdag zouden er twee kijkers op de stoep staan en een paar dagen later nog eens twee. Hard gewerkt dus. We hadden Pieter (onze makelaar) gezegd dat we deze kijkers nog zouden ontvangen en dat we daarna het huis uit de verkoop zouden halen. We wilden er dan maar zelf een jaar of misschien twee gaan wonen om het huis en de tuin weer helemaal piekfijn in orde te maken, alvorens het weer opnieuw op de markt te brengen. Wat schetst vervolgens onze verbazing? De allerlaatste kijkers zijn zó enthousiast dat ze een week later nog eens komen en een (goed) bod uitbrengen. Mijn hemel, wat gebeurt er?? Op dit moment is de status dat het huis verkocht is onder voorbehoud van technische keuring en financiering. Plotseling moeten we dus appartementen gaan zoeken. Nou ja, we hebben tijd (moeten er per 1 maart uit) dus we gaan toch eerst maar lekker een week of vier a vijf met de camper op pad, samen met Art en Rina in hun camper. Naar Frankrijk gaan we. We hebben er zin in na deze hectische tijden.

Tel daarbij op dat Tineke (van Matt en Tineke) ernstig ziek was en we er graag voor hen wilden zijn. Inmiddels overleed Tineke vorige week en gaan we haar vanmiddag begraven.

Tussen alle bedrijven door wordt er hard aan het huis gewerkt want als volgende week de technische keuring gaat plaatsvinden, dan wil Maarten in elk geval een aantal zaken weer netjes en in orde hebben. Terecht.

Er gebeurt dus non-stop veel, heel veel zelfs hier. Tijd voor leuke dingen hebben we eigenlijk nog niet gehad en allebei hebben we het gevoel aan vakantie toe te zijn. Twee verhuizingen in een maand tijd, huis verkopen, zoeken naar appartementen, bezig zijn met het ziekbed…. het gaat allemaal niet in de kouwe kleren zitten.

Dus, Zandvoorters, mocht iemand van jullie ergens een mooi appartement weten wat te koop gaat komen, laat het ons dan svp weten!

We houden iedereen op de hoogte van onze vorderingen en onze eerste reis met de Hobby Camper.

Geplaatst vanuit Amsterdam, North Holland, Netherlands.

En we zijn in Turkije!

Juni, de zesde. Turkije sinds gisteren.

Eerste indruk?  Mmmmm niet erg enthousiast. Beginnen bij het begin.

Nadat we donderdagmiddag (Griekenland nog) weer te water gingen met een mooi ge-antifauled onderwaterschip en schone, glimmende schroeven, zijn we vanuit Chios overgestoken naar Mandraki. Beeldschoon maar saai, geen kip op straat zowat. We gingen naar de bank (al onze contante eurootjes waren naar de scheepswerf gegaan) maar die was dicht, geen ATM te bekennen, dus nog geen geld. Naar de supermarkt dan maar en met pinpas betalen, dachten we. Lees verder

Op de kant op mooi Chios

Korintisch Kanaal. Duurste kanaal ter wereld. We betaalden 170 Euro om erdoor te mogen en de tocht duurde een half uurtje. Constant werd door de marifoon gevraagd: “Captain, increase your speed please”.

 

Ja doei! Wij voerden een klein convooi van drie zeilboten aan en de andere twee zeilboten bleven ver achter, dus waarom zouden wij als een speer moeten gaan? We betalen er dik voor; we hebben een uur liggen drijven voordat we er in mochten en dan nu in de hoogste versnelling erdoor?? Haha, de man had niet in de gaten blijkbaar Lees verder